Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οφείλουν να ανακτήσουν την κυριαρχία τους για να ορίζουν εκείνες ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει.
Οι επερχόμενες τοπικές εκλογές θα είναι αναμφισβήτητα η πρώτη σύγκρουση της νέας τετραετίας.
Αν ο Κασσελάκης θέλει να κερδίσει τον Μητσοτάκη όπως έχει υποσχεθεί, θα πρέπει κάπως να βιαστεί. Προς το παρόν υπολείπεται 31,5 μονάδες στην επιλογή Πρωθυπουργού - 38% παίρνει ο ένας και 6,5% ο άλλος
Και δεν χρειάζεται να διευκρινίσω ότι όπως εξελίσσεται το ματσάκι Στεφανουά με Συριζαίους είναι πιο βαρετό κι από συνέντευξη της Αχτσιόγλου.
Ο Κασσελάκης κέρδισε μία εκλογή αλλά έχει ακόμη δρόμο για να κερδίσει τα γαλόνια του πολιτικού αρχηγού.
Ο σκηνοθέτης που έφτιαξε τα πολύ ωραία βίντεο για τα social media του Κασσελάκη έχει φτιάξει στον παρελθόν εξαιρετικά βιντεοκλίπ για τον Μαζωνάκη και την Αννα Βίσση.
Ποιο είναι λοιπόν το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης; Μα η ίδια η κυβέρνηση.
Το μόνο που μπορώ να καταλάβω είναι ότι σε ένα κόμμα που πιάστηκαν μαλλί με μαλλί για μια εκλογή, κάτι τρέχει με το κόμμα.
Στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης παρουσίασε μια ρεαλιστική βάση για τα ελληνοτουρκικά. Αν μπορώ να καταλάβω στην ίδια βάση συζητάει και ο Ερντογάν.
Ο Κασσελάκης απεδείχθη καλύτερος του αναμενομένου και τους πήρε παραμάζωμα.
Οι εξηγήσεις του Μητσοτάκη ήταν απαραίτητες. Θα δούμε αν θα αποδειχτούν και χρήσιμες
Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει σήμερα για νέο αρχηγό. Είναι η αυτονόητη συνέπεια μιας βαριάς ήττας (για την ακρίβεια, περισσότερων της μιας…) και της αποχώρησης του προηγούμενου αρχηγού του. Με αυτή την έννοια, η διαδικασία εγγράφεται απολύτως στη λογική μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Παρόλο που δεν είναι καθόλου βέβαιο πως από μόνη της […]
Οι δημόσιες υποδομές κατασκευάζονται, ελέγχονται και συντηρούνται ανεξάρτητα αν τα καιρικά φαινόμενα αποδειχθούν πρωτόγνωρα ή συνηθισμένα.
Με μια αντιπολίτευση για τα μπάζα η κυβέρνηση μένει μόνη με τον καθρέφτη της.
Αναρωτιέμαι πόσοι θυμούνται ότι εδώ και τρεις μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αρχηγό.
Φοβάμαι πως αν συνεχίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να χάνει δυο υπουργούς το δίμηνο, θα πέσουν σύντομα μεγάλες μοναξιές στο Μέγαρο Μαξίμου.
Το «ποιος φταίει» και το «τι κρύβεται» είναι μεγάλη μπίζνα. Κάνεις καριέρα στην πολιτική, στον συνδικαλισμό, στην τηλεόραση, δυστυχώς και στη δημοσιογραφία.
Σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες το χιλιοειπωμένο αίτημα της αλλαγής δεν είναι πολιτικό κλισέ. Είναι όρος επιβίωσης.
Σαν να έκλεισε πλέον η παρένθεση ενός εθνικού ξεχαρβαλώματος που δεν είχαμε γνωρίσει άλλη φορά από το 1974.
Κακά τα ψέματα, η χώρα μας δεν θα είναι πια ίδια από τη στιγμή που ο πλανήτης δεν θα είναι πια ίδιος.