Οι ισραηλινο-παλαιστινιακές συγκρούσεις έχουν ήδη στοιχίσει αμέτρητες ανθρώπινες ζωές κι έχουν οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στον ξεριζωμό.
Πόσο πρωτότυπη η προσωπικότητα του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Τις προάλλες, προβλήθηκε στην τηλεόραση η γαλλική κομεντί «Ο Μπαμπάς μου, ο φίλος του Πατέρα μου» τόσο κατάλληλη και ικανή να εμπνεύσει το νεόνυμφο ζεύγος!
Ενοχλήθηκαν οι ψηφοφόροι, ακόμη και οι οπαδοί της Ν.Δ., από την αλαζονεία του επικρατούντος απόλυτα στην πολιτική ζωή του τόπου κόμματος, και κυρίως από τις προκλητικές παρεμβάσεις του ίδιου του πρωθυπουργού...
Η τηλεμαχία Μπακογιάννη - Δούκα ήταν σημαντική, γιατί για πρώτη φορά είχε το σωστό περιεχόμενο και οδήγησε τους πολίτες σε προβληματισμό πάνω στην πολιτική των υποψηφίων. Ηταν πράγματι «χρυσή ευκαιρία» και αυτό αποδείχθηκε.
Yπό την προεδρία Κασελλάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε με τις αυτοδιοικητικές εκλογές ότι δεν του αξίζει η θέση της αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Επιτέλους, ποια είναι αυτή η Αριστερά που αναμένουμε; Η «Δεύτερη φορά Αριστερά»; Ας κρατήσουμε, λοιπόν, λογαριασμό…
Ποιοι, επιτέλους, έχουν την ευθύνη γι’ αυτή την καταστροφή, που δεν έχει ακόμη σε βάθος και κόστος εκτιμηθεί;
Ουδείς, εξαρχής, αμφέβαλλε ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης ήταν ο αρχηγός των Σπαρτιατών και ο Βασίλης Στίγκας ήταν… παροδικός, όμως, τα κόμματα στην Ελλάδα είναι αρχηγικά και ο Βασίλης Στίγκας παίζει τον ρόλο του.
Είναι λάθος να κατατάσσονται αβασάνιστα οι πολίτες στους αρνητές και «συνωμοσιολόγους», γιατί οι αντιδράσεις είναι ανθρώπινες, και μπορούν να δικαιολογηθούν αν σκεφθούμε ότι ποτέ σε αυτή τη χώρα δεν προβλέπεται υπεύθυνη ενημέρωση των πολιτών.
Οι Αθηναίοι, που αγαπούν την πόλη τους, αναμένουν έναν άξιο δήμαρχο, που θα κάνει την ευρωπαϊκή αυτή πόλη βιώσιμη και ένα στολίδι, που θα υμνούν και οι σύγχρονοι ποιητές.
Η επιστήμη έχει κάνει άλματα και η τεχνολογία ακόμη μεγαλύτερα, και οι κυβερνώντες τους λαούς δεν εννοούν να εκμεταλλευτούν τα πολύτιμα αυτά όπλα τους προς όφελος της ανθρωπότητας. Αντίθετα συναγωνίζονται πώς θα ξεπεράσουν ο ένα τον άλλον στα πυρηνικά όπλα!
Σ’ ένα χωριό κοντά στη Ναύπακτο κάνω τις διακοπές μου επί χρόνια, ζώντας στην υπέροχη φύση την ηρεμία που προσφέρει η μικρή φιλική κοινωνία. Η θάλασσα και το βουνό αρμονικά δεμένα αναπαύουν την ψυχή από την ταραχή της πρωτεύουσας, και προκαλούν τον νου για να σκεφθεί πόσο ευτυχισμένος θα πρέπει να αισθάνεται ο Ελληνας μέσα […]
Οι εθελοντές με τη δράση τους θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του συνόλου. Ζουν σε μια υψηλότερη ηθική σφαίρα, που δύσκολα προσεγγίζεται, όταν καθημερινά ο πόλεμος και η βία μαστίζουν την ανθρωπότητα. Και όμως, σε αυτήν τη μικρή μας χώρα, όταν οι άλλοι λαοί βρίσκονταν μέσα στην άγνοια και υπηρετούσαν τη βία, οι πρόγονοί μας θεμελίωσαν την πίστη στην έννοια του ανθρώπου και δίδαξαν την αλληλεγγύη στην κοινωνία.
Από την δεκαετία του 1990 και έπειτα, και ιδιαίτερα μετά την εκσυγχρονιστική πολιτική του Κώστα Σημίτη, ο χώρος του Κέντρου έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις.
Στην εποχή της προόδου και της ανάπτυξης, στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό και που φιλοδοξεί να πρωτοστατεί στις διεθνείς εξελίξεις, οι επιφυλάξεις για τη λειτουργία αυτών των παραρτημάτων διεθνών πανεπιστημίων είναι απλώς περιττές.
Οι πολίτες επιλέγουν την σταθερότητα παρ’ όλες τις δυσμενείς συνθήκες που βιώνουν, και όχι την αβεβαιότητα.
Το φαινόμενο απώλειας των μεταναστών με τη βοήθεια των διακινητών είναι χρόνιο και περνά συνήθως απαρατήρητο. Αυτή τη φορά ο υπερβολικός αριθμός ατόμων έφερε την τραγωδία στην επιφάνεια.
«Η εγκυρότητα της Τράπεζας θεμάτων δεν αμφισβητείται, και αποτελεί και για τη χώρα μας τον πιο αντικειμενικό τρόπο για τις εξετάσεις των μαθητών. Η τεχνολογική της όμως προστασία φαίνεται ότι δεν είχε, όσο έπρεπε, εξασφαλιστεί».
Ομολογώ ότι κατά τον μακρόχρονο βίο μου δεν αντιμετώπισα τόσο πρωτότυπες εθνικές εκλογές! Η κυβερνώσα Ν.Δ. και η αξιωματική αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν την πόλωση αποβλέποντας στην νίκη. Και η μεν Ν.Δ. κατήγαγε νίκη, ο δε ΣΥΡΙΖΑ ηττήθη και… ουαί τοις ηττημένοις!
Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο τονίζει με υπερηφάνεια για το πολίτευμα της Αρχαίας Αθήνας: «Το πολίτευμά μας ονομάζεται δημοκρατία, γιατί το κράτος κυβερνάται από τους περισσότερους και όχι από τους ολίγους».