Ήταν το 3ο λεπτό των καθυστερήσεων. Ο Γιάγκος Βούκοβιτς που πάντα προωθείται στις στημένες φάσεις είχε πάρει τη θέση του στην περιοχή του Μέγερι. Ο Φορτούνης εκτέλεσε το φάουλ, η μπάλα βρέθηκε στον εναέριο χώρο του. Σηκώθηκε, την έστειλε στην απέναντι γωνία του Μπάλας Μέγερι, «γράφοντας» το 2-1 για την ομάδα του. Η ανατροπή είχε την υπογραφή του. Είχε φτάσει η στιγμή της εξιλέωσης. Της λύτρωσης.
Ο Σέρβος στόπερ έτρεξε προς το κόρνερ. Σαν ταινία πέρασαν από το μυαλό του δεκάδες καρέ. Η στιγμή που έβαζε την υπογραφή του στο συμβόλαιο που του προσέφερε ο ολυμπιακός το καλοκαίρι του 2017. Έτοιμος για το μεγάλο βήμα μιας καριέρας που περιελάμβανε μέχρι εκείνη την στιγμή τα τμήματα υποδομής του Ερυθρού Αστέρα, τον προβιβασμό στην πρώτη ομάδα, τις Ραντ, Αϊντχόφεν, Ρόντα, Βοϊβοντίνα και Κόνιασπορ.
Το ταξίδι στο Βέλγιο, όπου διεξαγόταν η προετοιμασία των Ερυθρόλευκων. Ο τραυματισμός του κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης της εθνικής Σερβίας με την Ιρλανδία. Εκείνες οι 18 ημέρες που έμεινε εκτός δράσης, για να γυρίσει και να διαπιστώσει ότι έχει χάσει τη θέση του στην ενδεκάδα. Ο Μπεσνίκ Χάσι που τον «άδειασε». Οι Τάκης Λεμονής και Όσκαρ Γκαρθία που τον «τελείωσαν».
Ο δανεισμός στην ήδη υποβιβασμένη Ελλάς Βερόνα, το Μουντιάλ της Ρωσίας που άρχισε να απομακρύνεται. Κι εν τέλει χάθηκε. Το μόνο Μουντιάλ στη ζωή του που θα μπορούσε να έχει συμμετοχή. Το πείσμα του να επιστρέψει. Η καρδιά του που είχε ακόμα χώρο για τους Ερυθρόλευκους παρότι τον αδίκησαν. Το «θέλω να μείνω» το καλοκαίρι στην προετοιμασία όταν το ρεπορτάζ τον είχαν στη λίστα των υπό παραχώρηση παικτών.
Η καθαρή του κρίση να αντιληφθεί την… μανία καταδίωξης προπονητών, από την οποία νοσεί χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η επιστροφή του στον Ολυμπιακό, η ώρα της δικαίωσης. Αφού πλέον η άμυνα των Πειραιωτών βασίζεται στη δική του ηγετική παρουσία. Εκείνο το αναθεματισμένο βράδυ στο Φάληρο στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Η σέντρα του Βιεϊρίνια….
Η στιγμή που έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Γιαννιώτη, πληγώνοντας την ομάδα του. Η γενναία ανάληψη της ευθύνης «Κάποιοι θα πουν πως έφταιγε ο Ανδρέας αλλά δεν συνέβη αυτό. Είναι καθαρά δικό μου το λάθος».
Πέρασαν όλα από το μυαλό του. Ακόμα και όσα είχαν προηγηθεί του τέρματος κόντρα στον Ατρόμητο στο Περιστέρι. Γι’ αυτό δεν σταμάτησε να μιλάει από την στιγμή που είδε την μπάλα να αναπαύεται στην εστία του Μέγερι. Ήταν η ανακούφιση, η εξιλέωση. Ήταν τα κομμάτια του παζλ που έλειπαν από την ιστορία του στον Ολυμπιακό. Επιτέλους τα είχε βρει.
Επανέλαβε δεκάδες φορές τη λέξη «respect» (σεβασμός) δείχνοντας το σήμα της ομάδας στη φανέλα. Ούτε όταν οι συμπαίκτες του απομακρύνθηκαν, ηρέμησε. Συνέχισε να δείχνει το έμβλημα του συλλόγου το οποίο δεν έχασε ποτέ τη διάθεση να υπηρετεί. Ο Ζοσέ Σα τον ξαναπήρε αγκαλιά, ακολούθησε και ο Σισέ. Γνώριζαν ότι ο Βούκοβιτς απευθυνόταν σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Για όσους δεν κατάφεραν να διαβάσουν τα χείλη του, ο Σέρβος το επανέλαβε στα social media «Πρέπει να μας σέβεστε», έγραψε.
Κι αυτό για το οποίο εκείνος πάλεψε. Το κομμάτι εκείνο του παζλ που πάλευε να βρει εδώ και 1,5 χρόνο. Ήταν αυτό το «μας». Ήταν το αίσθημα ότι πλέον ανήκει στην οικογένεια του Ολυμπιακού. Ότι ο σύλλογος τον εμπιστεύεται και τον έχει ανάγκη.