Αντικρουόμενες εκτιμήσεις για την προοπτική του εγχειρήματος της πώλησης του 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ διατυπώθηκαν στο συνέδριο του Economist.
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Μανώλης Παναγιωτάκης απηύθυνε προειδοποίηση σε όσους, όπως είπε, περιμένουν την αποτυχία για να προωθήσουν άλλα σχέδια, «να προσέξουν να συμμετάσχουν για να μην μείνουν εκτός νυμφώνος».
Προσέθεσε ότι η ζημιά στο Αμύνταιο δεν άλλαξε τον σχεδιασμό και ότι στο τέλος η παρουσία της ΔΕΗ στην ηλεκτρική ενέργεια θα είναι μικρότερη αλλά η ίδια η ΔΕΗ θα είναι μεγαλύτερη εταιρεία καθώς θα επεκταθεί σε νέες αγορές.
Ο Ρομπέρτο Πότι, ανώτατο στέλεχος της Edison, υπογράμμισε ωστόσο ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, καθώς η Ευρώπη κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση με την πολιτική της μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. «Μπορείτε να πάτε κόντρα στο ρεύμα αλλά είναι πιο εύκολο να πάτε με αυτό» είπε χαρακτηριστικά.
Επίσης ο διευθύνων σύμβουλος της Protergia, Ντίνος Μπενρουμπή, τόνισε για το ίδιο θέμα ότι σύμφωνα με τις προβλέψεις η τιμή για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα φθάσει στα 40 ευρώ ανά τόνο το 2030, κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει πολύ μέλλον για τις λιγνιτικές μονάδες, τουλάχιστον μετά το 2025.
Απαντώντας ο κ. Παναγιωτάκης τόνισε πως είναι γεγονός ότι η πώληση γίνεται σε δύσκολες συνθήκες εξαιτίας της ευρωπαϊκής πολιτικής, «η οποία επηρεάζει τη δυνατότητα πώλησης ή να πετύχουμε καλύτερες τιμές».
Παρ΄όλα αυτά, προσέθεσε, «είμαστε αισιόδοξοι και έχουν ήδη εμφανιστεί κάποιοι ενδιαφερόμενοι».
«Θα προσπαθήσουμε», τόνισε ο επικεφαλής της ΔΕΗ, «να αξιοποιήσουμε την πώληση κάνοντας επενδύσεις σε πιο προσοδοφόρες περιοχές», καθώς οι επενδύσεις στον λιγνίτη -όπως είπε επικαλούμενος το παράδειγμα των απαλλοτριώσεων για τα ορυχεία- έχουν αργή απόσβεση. Έθεσε εξάλλου το ερώτημα αν διανοείται κανείς ότι σε πέντε χρόνια η Πολιτεία θα σταματήσει την λιγνιτική παραγωγή και τόνισε ότι ο ενεργειακός σχεδιασμός πρέπει να στηριχθεί σε εγχώριες πηγές.
Στο ίδιο συνέδριο ο πρόεδρος της Elpedison Νίκος Ζαχαριάδης προσδιόρισε το κόστος της καθυστέρησης στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας στα 500 εκατ. ευρώ το χρόνο, ποσό που περιλαμβάνει και το αυξημένο κόστος της ηλεκτροδότησης των νησιών, ελλείψει διασυνδέσεων.