Ηταν μια φτωχή ιταλική πόλη. Κατάφερε να αποκτήσει φήμη επενδύοντας στη νεολαία. Η γη όμως σείστηκε. Στις 6 Απριλίου 2009, 27.000 φοιτητές έχασαν καταλύματα και αμφιθέατρα. Θα καταφέρει άραγε η πρωτεύουσα της ορεινής περιφέρειας Αμπρούτσο να ανακτήσει κάποτε τη διεθνή πανεπιστημιακή αίγλη της;
Ακριβώς αυτό το ερώτημα ετέθη στην έκτακτη σύσκεψη των καθηγητών και των εκπροσώπων των φοιτητών που έγινε προ ημερών με πρωτοβουλία του πρύτανηΦερναντίνο ντι Ιόριοστην αίθουσα εισόδου του «Universita degli Studi», του μισογκρεμισμένου πανεπιστημιακού campus. Πάνω στο μεγάλο τραπέζι της σύσκεψης υπήρχαν και κίτρινα πλαστικά κράνη- για καλό και για κακό…
Ηταν η πρώτη φορά μετά τον φονικό σεισμό που συναντήθηκαν όλοι μαζί. Ολοι ανήσυχοι αντάμωσαν και αγκαλιάζονταν με την αγωνία στο βλέμμα.
«Δεν ξέρω γιατί ξαναγύρισα. Περιμένω. Το μέλλον; Δεν ξέρω τίποτα. Περιμένω να δω…»είπε η Ελίζα, φοιτήτρια Βιοτεχνολογίας.
Φυσικά η πραγματική τραγωδία είναι οι περίπου 300 νεκροί και οι χιλιάδες άστεγοι. Για να καταλάβει κάποιος όμως τον πόνο των καθηγητών που απέμειναν χωρίς εργαστήρια, χωρίς βιβλιοθήκες, χωρίς μέσα διδασκαλίας αλλά και των φοιτητών που απέμειναν χωρίς αμφιθέατρα πρέπει να φανταστεί τη Λ΄Ακουιλα όπως ήταν πριν από τον σεισμό. Μια ολοζώντανη πόλη με πληθυσμό 72.000
κατοίκων που φιλοξενούσε 27.168
φοιτητές.
Αυτή η νεολαία που πλημμύριζε κάθε Πέμπτη βράδυ το Κόρσο, τη μεγάλη αρτηρία που χωρίζει την πόλη στα δύο, αποτελούσε τον αληθινό και μοναδικό πλούτο της Λ΄Ακουιλα. Η περιφέρεια Αμπρούτσο είναι φτωχή. Κατά χιλιάδες οι κάτoικοί της έπαιρναν τον δρόμο της μετανάστευσης στις αρχές του 20ού αιώνα. Την εποχή κατά την οποία η Ιταλία αναπτυσσόταν με ρυθμό 1% εκεί δεν ξεπερνούσαν το 0,4%. Τα εργοστάσια σπανίζουν και οι εταιρείες ηλεκτρονικών που απασχολούσαν ως 5.000 εργαζομένους σιγά σιγά εξαφανίστηκαν. Η καρδιά της οικονομίας μεταφέρθηκε στην πιο ελκυστική Πεσκάρα, στα παράλια της Αδριατικής.
Σε πείσμα των καιρών η πόλη και η γύρω περιοχή αποφάσισαν να επενδύσουν στη νεολαία. Το πανεπιστήμιο που είχε ιδρυθεί το 1596 εξελίχθηκε σε σύγχρονη εστία μάθησης ικανής να συναγωνισθεί σε συγκεκριμένους τομείς τα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά κέντρα της Ιταλίας. Εννέα σχολές, 18 έδρες, από την Αρχιτεκτονική ως την Ιατρική, από τη Φιλοσοφία ως τα Εφηρμοσμένα Μαθηματικά. Το 5% των αρχιτεκτόνων και των μηχανικών της Ιταλίας έχει λάβει πτυχίο από αυτό το πανεπιστήμιο.
Πριν από τον σεισμό αποτελούσε τη μεγαλύτερη επιχείρηση σε ολόκληρη την πόλη. Απασχολούσε 1.500 εργαζομένους, εκ των οποίων οι 650 ήταν καθηγητές. Οι μισοί από τους εγγεγραμμένους φοιτητές προέρχονταν από άλλες επαρχίες: Μολίζε, Λάτιουμ, Καμπανία, Απουλία. Αυτό το πλήθος έδινε ζωή στο εμπόριο· μπαρ, πιτσαρίες έσφυζαν από κόσμο σε αυτή την πόλη όπου ο χειμώνας αρχίζει την 1η Οκτωβρίου, αλλά είχε ατμόσφαιρα Τύμπινγκεν και Οξφόρδης. Υπήρχε και φοιτητική εστία, ολοκαίνουργη, με καμιά σαρανταριά δωμάτια. Στις 6 Απριλίου ανασύρθηκαν από τα ερείπιά της οκτώ φοιτητές νεκροί.
«Δεν έχει νόημα να ξανακτισθεί αυτή η πόλη χωρίς το πανεπιστήμιο» πρότεινε ο πρύτανης στους δημοσιογράφους. Δυστυχώς όμως τα προβλήματα του Πανεπιστημίου της Λ΄Ακουιλα έχουν περιέλθει σε δεύτερη μοίρα, δεν τα βλέπει κανείς ούτε στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων ούτε στις πρώτες ειδήσεις των τηλεοπτικών δελτίων. Ο υπουργός Παιδείας που επισκέφθηκε την περιοχή υποσχέθηκε ότι η χρονιά δεν πρόκειται να χαθεί και οι εξετάσεις θα γίνουν ό,τι και αν συμβεί. Ως εκεί όμως. Ο υπουργός Οικονομίας Τζούλιο Τρεμόντιυποσχέθηκε ότι θα παραδώσει μαθήματα μόλις αρχίσει η νέα χρονιά. Για χρήματα όμως δεν έκανε λόγο.
To μέλλον ο καθένας το φαντάζεται όπως θέλει. Κάποιοι το βλέπουν ρόδινο, υπόθεση μερικών εβδομάδων. Πρέπει να οργανωθούν οι εξετάσεις, να γίνει ο απολογισμός για τα κτίρια που δεν κατέπεσαν, ο καταμερισμός αιθουσών που μπορούν να λειτουργήσουν, να εξασφαλισθεί η επικοινωνία με πανεπιστημιακούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλού βλέπουν το μέλλον ουτοπικό. Φαντάζονται μιαν ανώτατη σχολή κοινωνικών επιστημών ενσωματωμένη στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να γίνουν τα πάντα προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί η Λ΄Ακουιλα από τους φοιτητές, συμφώνησαν οι τοπικοί άρχοντες και η πανεπιστημιακή κοινότητα. Θεωρούν πως αν φύγει η νεολαία η πόλη θα περιπέσει εκ νέου σε νάρκη επί δεκαετίες.
