Οι συνάδελφοί του,στο στράτευμα,που γνώριζαν τις ακλόνητες πεποιθήσεις του για μία «διακυβέρνησιν διά των όπλων»,τον προσφωνούσαν «Νάσερ».Από την άλλη,οι συμμαθητές του στη Σχολή Ευελπίδων του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «ασβός».Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίουο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος,πρώτος μεταξύ ίσων στην τριανδρία που συναπάρτιζαν
ο συνταγματάρχης Ν.Μακαρέζος και ο ταξίαρχος Στ.Παττακός,ανέτρεψε «διά των όπλων» τη Δημοκρατία,βγαίνοντας,ωσάν άλλος…ασβός μέσα από τα λαγούμια των συνωμοτικών μηχανισμώνστους οποίους για περίπου είκοσι χρόνιαείχε πρωταγωνιστικό ρόλο.Ποιαόμως ήταν η πορεία του Παπαδόπουλου, ως την αποφράδα ημέρα της κατάλυσης των δημοκρατικών
θεσμών;Τα ενδιαφέροντα και εξόχως αποκαλυπτικά πεπραγμένα του ανθρώπου που τοποθέτησε «την Ελλάδα εις τον γύψον»,σύμφωνα με τη δική του ρήση,καταγράφει ο δημοσιογράφος Κ.Παπαϊωάννου στο πρόσφατο βιβλίο του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει- Μια πολιτική ανασκο(λό)πηση της Ιστορίας (1944- 2007)»,εκδόσειςΚαστανιώτη.
Γ ιος του δασκάλου Χρήστου Παπαδόπουλου γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αχαΐας το 1919 και αποφοίτησε, εσπευσμένα, λόγω της κήρυξης του πολέμου, το 1940 τη Σχολή Ευελπίδων. Πήρε μέρος στον πόλεμο ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, έγινε υπολοχαγός το 1943, λοχαγός το 1946 και ταγματάρχης το 1949. Εναν μήνα μετά το πραξικόπημα, ως «υπουργός» Προεδρίας, μίλησε στον Πειραιά για το «Δόγμα Τρούμαν» και κυκλοφόρησε την ομιλία του σε βιβλιαράκι, όπου συμπεριέλαβε ένα σύντομο βιογραφικό του. Σε αυτό, καταγράφει… αυτοβιογραφούμενος σε τρίτο πρόσωπο: «Την περίοδον της Γερμανικής Κατοχής ευρέθη εις τας Εθνικάς Ομάδας Αντιστάσεως…». Δηλαδή; «Στα… Τάγματα Ασφαλείας του Κουρκουλάκου στην Πελοπόννησο, ισχυρίζονται όσοι δηλώνουν γνώστες της περιόδου, γι΄ αυτό και έκανε διοικητή της ΑΤΕ επί χούντας τον κατοχικό αρχηγό του» επισημαίνει ο Κ. Παπαϊωάννου. Αμέσως μετά τον πόλεμο έγινε «αξιωματικός πληροφοριών», «πολύτιμη», όπως αποδείχθηκε, προϋπηρεσία για τον επίδοξο δικτάτορα, και πήρε παράσημα για τη δράση του στον ελληνοϊταλικό πόλεμο (Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και δύο Πολεμικούς Σταυρούς) και στον Εμφύλιο (Μετάλλιον Εθνικών Πράξεων, Αργυρούν Σταυρόν Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών και τέσσερις Πολεμικούς Σταυρούς).
Στρατοδίκης του Μπελογιάννη και συνωμότης στην ΕΕΝΑ
Μετά τον Εμφύλιο άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και στο πολιτικό στερέωμα. Το 1951 ήταν στρατοδίκης, με ενεργό συμμετοχή στην πρώτη δίκη Μπελογιάννη στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών. Το 1953 πήγε στις ΗΠΑ για «μετεκπαίδευση» και, σύμφωνα με το δικό του βιογραφικό πάντα, «από τον Ιούνιο 1953 έως τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους εφοίτησεν εις το Τμήμα Αμερικανικών Μεθόδων, από όπου εξήλθε με βαθμόν “λίαν καλώς”!». «Ουσιαστικά, “έπιασε επαφή” με τους Αμερικανούς, “μπήκε στα κόλπα” και γρήγορα άρχισε να… κινείται!» παραθέτει γλαφυρά ο Κ. Παπαϊωάννου.
Πριν από τις εκλογές του 1956 πραγματοποιήθηκαν ορισμένες κινήσεις στο στράτευμα και ακούστηκε, ξανά, το όνομά του. Αφορμή η σύμπραξη δεξιών, κεντρώων και αριστερών σε έναν αντικαραμανλικό συνασπισμό. Πρώτος ο τότε αρχηγός του ΓΕΣ στρατηγός Π. Νικολόπουλος δήλωσε ότι ανησυχεί για μία στρατιωτική συνωμοσία η οποία αποτελεί απομίμηση νασερικού τύπου. Αλλά οι συνάδελφοί του δεν έδωσαν… τη δέουσα σημασία. Δύο χρόνια μετά η ιστορία επαναλήφθηκε. Αφορμή η άνοδος της ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο πού τώρα υπήρξαν στοιχεία, η κατάθεση αξιωματικού, που ήταν μυημένος και ο οποίος τελικά «κάρφωσε» τους συνωμότες. Η κατάληξη; Αποστρατεύτηκε ο αρχηγός ΓΕΣ Νικολόπουλος και ο Παπαδόπουλος μπήκε… μετά βαΐων και κλάδων στην «καρδιά του παρακράτους», ως μέλος αφανούς επιτροπής που συγκροτήθηκε λίγο αργότερα από τον Κ. Καραμανλή «διά την παρακολούθησιν, την θεωρητικήν και πολιτικήν, του κομμουνιστικού προβλήματος» όπως σημείωνε αργότερα ο δημοσιογράφος Σ. Κωνσταντόπουλος, ο οποίος- τότεθα γνωρίσει πρώτη φορά τον κατοπινό αρχιπραξικοπηματία.
Το 1960 ο μετέπειτα δικτάτορας έμοιαζε… ασυγκράτητος και συγκρότησε τη λεγόμενη «Ομάδα Παπαδόπουλου» ή Ενωση Ελλήνων Νέων Αξιωματικών (ΕΕΝΑ), μαζί με τους Ι. Λαδά, Α. Λέκκα, Ν. Μακαρέζο, Μ. Ρουφογάλη, Δ. Σταματελόπουλο, Μ. Μπαλόπουλο, Κ. Καρύδα, Δ. Κωτσέλη και δεξί χέρι τον Δ. Ιωαννίδη. «Στηρίχθηκε στην τάξη του (την τάξη του 1940) και έστησε τον συνωμοτικό μηχανισμό του που τελικά έκανε το πραξικόπημα» παρατηρεί ο Κ. Παπαϊωάννου.
Εναν χρόνο μετά ο Παπαδόπουλος αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο των εκλογών της βίας και νοθείας. Σε δύο έγγραφα του «Σχεδίου “Περικλής”» που αποκαλύφθηκαν, δηλαδή του επιτελικού σχεδίου νόθευσης των εκλογών πανελλαδικά, ο Παπαδόπουλος, αντισυνταγματάρχης τότε της ΚΥΠ, ήταν ο γραμματέας αλλεπάλληλων συσκέψεων της Δευτεροβαθμίου Επιτροπής Πληροφοριών και Διαφωτίσεως του Συμβουλίου Μελετών, η οποία προετοίμασε και εφάρμοσε το «Σχέδιο “Περικλής”».
«Τον Φεβρουάριο του 1964 η Ενωση Κέντρου θριάμβευσε στις εκλογές και στο πλαίσιο κάποιων προσπαθειών “εκκαθάρισης υπόπτων” από το Λεκανοπέδιο ο Παπαδόπουλος μετατίθεται στον Εβρο, όπου με την ησυχία του καταστρώνει σχέδια για την κατάληψη της εξουσίας και συνωμοτεί με μεγαλοπράκτορες της CΙΑ (Ελληνοαμερικανούς και άλλους) τους οποίους καλεί σε κυνήγι αγριογούρουνων!» εξιστορεί ο Κ. Παπαϊωάννου.
Το «σαμποτάζ του Εβρου» και η αντίδραση του πολιτικού κόσμου
«Το 1965 έρχεται η πιο σημαντική στιγμή για τον Παπαδόπουλο πριν από το πραξικόπημα: οργανώνει χοντρή προβοκάτσια στη μονάδα του (117 ΜΠΠ). Μια δήθεν κομουνιστική δολιοφθορά σε τανκς και φορτηγά στρατιωτικά δίνει την ευκαιρία στη Δεξιά να ωρύεται για τον “κομμουνιστικόν κίνδυνον” και στην… ΕΣΑ (μαζί με την Αστυνομία) να κάνει συλλήψεις και πολιτών σε διάφορα σημεία της χώρας: Αθήνα (4 άτομα), Θεσσαλονίκη (3), Ορεστιάδα (3). Στη μονάδα θα συλληφθούν 5 στρατιώτες. Τελικά, δύο από αυτούς (Π. Μπέκιος, Κ. Ματάτης), ύστερα από πολυήμερα φρικτά βασανιστήρια, θα “ομολογήσουν” το “σαμποτάζ” και θα πληρώσουν με πολύχρονες φυλακίσεις» αφηγείται ο Κ. Παπαϊωάννου. Είναι η περίοδος κατά την οποία ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ Η. Ηλιού είπε για το πρόσωπό του ως άλλος προφήτης: «Ο κύριος 817.760, δηλαδή ο αντισυνταγματάρχης (Παπαδόπουλος) ο οποίος εις το “Σχέδιον Περικλής” ήτο ο κλειδοκράτωρ δι΄ αυτού του αριθμού τηλεφώνου, συνέταξεν εν έγγραφον, γνωσθέν εις τον αντιπολιτευόμενον την κυβέρνησιν Τύπον πριν γνωσθή εις την Κυβέρνησιν, και πίσω από την πλάτην της Κυβερνήσεως εκίνησεν ολόκληρον τον κρατικόν μηχανισμόν και συνελήφθησαν ιδιώται εις τα τέσσερα πέρατα της Ελλάδος (…). Εάν λοιπόν σήμερον γίνεται όλη αυτή η σειρά συλλήψεων παρά το Σύνταγμα και η παράδοσις εις τας στρατιωτικάς αρχάς, διατί αύριον ένας άλλος ή ο ίδιος ο κ.
817.760 δεν θα γράψει ένα πόρισμα – χαρτί και στυλογράφον έχει- διά 500 και διά 10.000 πολίτας; Υπάρχει όχι πίεσις αλλά κατάλυσις των δημοσίων ελευθεριών».
Παρά τον σάλο που ξεσηκώθηκε ο Παπαδόπουλος παρέμεινε ατιμώρητος και, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης του Κέντρου, με την Αποστασία, επέστρεψε από τον Εβρο στο ΓΕΣ (Γ΄ Επιτελικό Γραφείο), από όπου με την ησυχία του οργάνωσε το πραξικόπημα, και αφού ήδη είχε προαχθεί σε συνταγματάρχη, «παραμυθιάζοντας ως την τελευταία στιγμή τους στρατηγούς που ετοίμαζαν το δικό τους πραξικόπημα» όπως παρατηρεί ο Κ. Παπαϊωάννου.
